Υπάρχουν μέρες που όλοι σε βλέπουν όρθια και νομίζουν ότι είσαι άτρωτη. Ότι αντέχεις, ότι τα έχεις όλα υπό έλεγχο, ότι δεν λυγίζεις. Κι όμως, εσύ ξέρεις πόσο βαριά είναι αυτή η λέξη, δυνατή, όταν την κουβαλάς μόνη σου.
Το να είσαι δυνατή μοιάζει συχνά με ρόλο που δεν διάλεξες. Σου φόρεσαν αυτόν τον τίτλο σιγά σιγά, επειδή δεν είχες την πολυτέλεια να σπάσεις. Επειδή έπρεπε να συνεχίσεις, να μαζέψεις τον εαυτό σου, να πας παρακάτω χωρίς πολλά λόγια.
Κανείς δεν σε ρώτησε αν κουράστηκες. Το θεώρησαν δεδομένο ότι θα τα καταφέρεις. Ότι όπως πάντα, θα βρεις τρόπο.
Και τον βρήκες.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πονάει.
Υπάρχει μια σιωπηλή εξάντληση που δεν φαίνεται. Δεν είναι αυτή που σε ρίχνει στο κρεβάτι με πυρετό. Είναι εκείνη που σε κάνει να ξυπνάς κουρασμένη πριν καν ξεκινήσει η μέρα. Που σου παίρνει λίγο λίγο τον ενθουσιασμό, την υπομονή, την όρεξη να εξηγείς.
Το να είσαι δυνατή συχνά σημαίνει να μην μιλάς. Να μη βαραίνεις τους άλλους με αυτά που κουβαλάς. Να λες «είμαι καλά» και να το λες τόσο πειστικά που σχεδόν το πιστεύεις.
Μέχρι να μείνεις μόνη.
Εκεί, στο τέλος της μέρας, όταν πέφτουν οι άμυνες. Όταν δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν. Εκεί που η σιωπή γίνεται πιο βαριά από τον θόρυβο της ημέρας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Όταν δίνεις πολλά και στο τέλος μένεις άδεια
Δεν είναι αδυναμία να κουράζεσαι. Είναι ανθρώπινο. Κι όμως, πόσες φορές ένιωσες ενοχές γι’ αυτό. Πόσες φορές σκέφτηκες ότι δεν «επιτρέπεται» να λυγίσεις, γιατί τόσοι βασίζονται πάνω σου.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι αντέχεις. Είναι ότι έμαθες να αντέχεις χωρίς να ρωτάς τον εαυτό σου μέχρι πότε.
Υπάρχει μια παράξενη μοναξιά στη δύναμη. Οι άνθρωποι στέκονται δίπλα σου, αλλά όχι πραγματικά μέσα σου. Σε θαυμάζουν, σε επαινούν, σε εμπιστεύονται. Δεν σε αγκαλιάζουν όταν σιωπάς, γιατί νομίζουν ότι δεν το χρειάζεσαι.
Και εσύ δεν το ζητάς.
Γιατί έτσι έμαθες.
Έμαθες να κρατάς, να στηρίζεις, να συνεχίζεις. Έμαθες να μην δείχνεις ρωγμές, γιατί κάποτε όταν το έκανες, ίσως δεν υπήρχε κανείς να τις δει.
Η κούραση όμως δεν φωνάζει. Συσσωρεύεται. Μένει μέσα στο σώμα, στον τρόπο που αναπνέεις, στον τρόπο που θυμώνεις πιο εύκολα, που συγκινείσαι χωρίς προφανή λόγο.
Μερικές φορές δεν είναι καν λύπη. Είναι απλώς ένα βάρος στο στήθος, μια αίσθηση ότι έχεις δώσει πολλά και δεν ξέρεις αν έχει μείνει κάτι για σένα.
Το να είσαι δυνατή δεν σημαίνει ότι δεν φοβάσαι. Σημαίνει ότι έμαθες να προχωράς με τον φόβο δίπλα σου, όχι επειδή τον ξεπέρασες, αλλά επειδή δεν είχες άλλη επιλογή.
Και αυτό κουράζει.
Κουράζει να είσαι εκείνη που βρίσκει λύσεις. Εκείνη που σκέφτεται δύο βήματα μπροστά. Εκείνη που κρατά ισορροπίες, που καταπίνει λόγια, που αφήνει τον εαυτό της τελευταίο.
Κάποιες φορές δεν θέλεις να είσαι δυνατή. Θέλεις απλώς να σε κρατήσει κάποιος, χωρίς ερωτήσεις. Χωρίς συμβουλές. Χωρίς να περιμένει να σηκωθείς γρήγορα.
Θέλεις να κουραστείς ελεύθερα.
Υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση γύρω από τη δύναμη. Ότι είναι μόνιμη κατάσταση. Ότι αν την έχεις, δεν την χάνεις ποτέ. Σαν να είναι χαρακτηριστικό και όχι διαδικασία.
Αλλά η δύναμη έρχεται σε κύματα. Κάποιες μέρες είναι εκεί και άλλες όχι. Και αυτό δεν ακυρώνει όσα είσαι.
Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα. Ούτε στον εαυτό σου, ούτε σε κανέναν άλλο. Το ότι κουράστηκες δεν αναιρεί όλα όσα έχεις περάσει, όλα όσα έχεις σταθεί, όλα όσα άντεξες όταν κανείς δεν το είδε.
Η αλήθεια είναι ότι οι πιο δυνατές γυναίκες είναι συχνά εκείνες που δεν είχαν χώρο να είναι αδύναμες. Κι αυτό αφήνει σημάδια. Όχι πάντα ορατά, αλλά βαθιά.
Κάποιες μέρες η κούραση μοιάζει με απάθεια. Άλλες με δάκρυα χωρίς συγκεκριμένη αιτία. Άλλες με σιωπή. Δεν είναι ανάγκη να την εξηγήσεις. Δεν χρειάζεται να της δώσεις όνομα.
Αρκεί να την αναγνωρίσεις.
Το να είσαι δυνατή δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεσαι. Σημαίνει απλώς ότι έμαθες να μη ζητάς. Και ίσως ήρθε η στιγμή να σταματήσεις να το θεωρείς αυτό προϋπόθεση αξίας.
Δεν είσαι λιγότερη επειδή κουράστηκες. Δεν είσαι λιγότερη επειδή δεν αντέχεις σήμερα όσα άντεχες χθες. Δεν είσαι λιγότερη επειδή θες απλώς να ακουμπήσεις κάπου.
Η δύναμη δεν είναι να μη λυγίζεις ποτέ. Είναι να συνεχίζεις να υπάρχείς, ακόμα κι όταν μέσα σου όλα ζητούν μια παύση.
Και αν αυτή την περίοδο νιώθεις κουρασμένη, χωρίς ξεκάθαρο λόγο, χωρίς συγκεκριμένη αιτία, δεν είσαι μόνη. Δεν είσαι περίεργη. Δεν είσαι αχάριστη. Είσαι άνθρωπος που έδωσε πολλά.
Ίσως το μόνο που χρειάζεται να θυμάσαι είναι αυτό. Το ότι η κούρασή σου δεν ακυρώνει τη δύναμή σου. Την αποκαλύπτει.
Και μπορεί να μην έχει λύση αυτή η αίσθηση. Μπορεί να μην φεύγει εύκολα. Αλλά αξίζει να της δώσεις χώρο, χωρίς κρίση, χωρίς πίεση.
Όχι για να αλλάξεις κάτι άμεσα. Αλλά για να μην είσαι πια μόνη μέσα της.
