Το σκέφτηκες κάποια στιγμή και τρόμαξες. Σαν να το είπες φωναχτά μέσα σου και για ένα δευτερόλεπτο ένιωσες ενοχές. Μήπως όντως άλλαξες; Μήπως έγιναν πιο σκληρά τα όριά σου, πιο κοφτές οι απαντήσεις σου, πιο μικρή η ανοχή σου; Μήπως δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος;
Κι όμως, δεν είναι αυτό.
Δεν άλλαξες. Απλά κουράστηκες να κάνεις πως δεν βλέπεις. Κουράστηκες να καταπίνεις λέξεις, να χαμογελάς από συνήθεια, να εξηγείς πράγματα που κάποτε πίστευες πως είναι αυτονόητα. Δεν είναι ότι ξύπνησες μια μέρα διαφορετική. Είναι ότι ξύπνησες και δεν είχες πια χώρο να αντέξεις τα ίδια.
Υπήρχε μια εποχή που χωρούσαν όλα. Οι καθυστερήσεις, οι μισές κουβέντες, οι υποσχέσεις που έμεναν στη μέση. Έλεγες μέσα σου, δεν πειράζει, θα περάσει. Έλεγες, ίσως εγώ το κάνω μεγάλο θέμα. Έλεγες, έτσι είναι οι άνθρωποι. Και συνέχιζες.
Μόνο που κάτι άρχισε να βαραίνει.
Δεν ήταν ένα γεγονός. Δεν ήταν ένας καβγάς. Ήταν εκείνο το ανεπαίσθητο βάρος που μαζεύεται όταν για καιρό λες ναι ενώ μέσα σου θες να πεις όχι. Όταν προσαρμόζεσαι τόσο, που στο τέλος δεν θυμάσαι πού ακριβώς βρίσκεσαι εσύ μέσα σε όλο αυτό.
Κάποτε άντεχες. Τώρα όχι.
Και αυτό δεν σε κάνει δύσκολη, περίεργη ή εγωίστρια. Σε κάνει κουρασμένη. Σε κάνει πιο ειλικρινή, έστω και αν αυτή η ειλικρίνεια δεν είναι πάντα όμορφη. Σε κάνει λιγότερο πρόθυμη να προσποιηθείς ότι όλα είναι εντάξει, όταν μέσα σου κάτι σφίγγεται.
Υπάρχουν στιγμές που κοιτάς πίσω και σκέφτεσαι, πώς το δεχόμουν αυτό; Πώς έμενα; Πώς δεν μιλούσα; Και μετά έρχεται εκείνη η σκέψη που πονάει λίγο, τότε ήμουν αλλιώς. Όχι πιο αδύναμη. Πιο ανεκτική. Πιο πρόθυμη να βάλει τον εαυτό της σε δεύτερη μοίρα.
Δεν είναι ότι άλλαξες χαρακτήρα. Είναι ότι άλλαξαν οι αντοχές σου.
Δεν αντέχεις πια τα ίδια μισά. Τις ίδιες συζητήσεις που γυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους. Τους ίδιους ανθρώπους που σε βλέπουν μόνο όσο τους βολεύει. Τις ίδιες καταστάσεις που σου ζητούν να δίνεις, χωρίς να παίρνεις πίσω ούτε ένα μικρό ίχνος φροντίδας.
Και κάπου εκεί, χωρίς να το έχεις σχεδιάσει, άρχισες να απομακρύνεσαι. Όχι θεαματικά. Όχι με δράματα. Απλά πιο ήσυχα. Λιγότερα μηνύματα. Λιγότερες εξηγήσεις. Λιγότερη διάθεση να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις.
Μερικοί το λένε αλλαγή. Άλλοι το λένε ψυχρότητα. Εσύ το νιώθεις σαν ανάγκη να αναπνεύσεις.
Δεν θέλεις πια να αποδεικνύεις. Δεν θέλεις να κυνηγάς. Δεν θέλεις να περιμένεις να σε διαλέξουν. Κάποτε το έκανες χωρίς δεύτερη σκέψη. Τώρα απλά δεν μπορείς. Κάτι μέσα σου αντιστέκεται. Σαν ένα μικρό σήμα που λέει, ως εδώ.
Και δεν είναι θυμός. Είναι μια ήσυχη απόσυρση. Ένα βήμα πίσω για να δεις αν αυτό που ζεις σου χωράει ακόμα.
Υπάρχει μια παράξενη μοναξιά σε αυτή τη φάση. Όχι γιατί είσαι μόνη, αλλά γιατί δεν είσαι πια εκεί που ήσουν. Δεν ανήκεις πια ολοκληρωτικά στα παλιά σου μοτίβα, αλλά δεν έχεις χτίσει ακόμα τα καινούργια. Κι αυτό το ενδιάμεσο μοιάζει άβολο. Σαν να στέκεσαι σε έναν χώρο χωρίς έπιπλα, μόνο με σκέψεις.
Κάποιες μέρες νιώθεις σίγουρη. Λες, καλά κάνω. Κάποιες άλλες σε πιάνει αμφιβολία. Μήπως γίνομαι απόμακρη; Μήπως υπερβάλλω; Μήπως χάνω ανθρώπους;
Και μετά θυμάσαι πώς ένιωθες όταν έμενες. Πόσο μικρή έκανες τη φωνή σου. Πόσο συχνά δικαιολογούσες πράγματα που σε πλήγωναν. Και κάτι μέσα σου ησυχάζει, έστω και για λίγο.
Δεν άλλαξες. Απλά δεν έχεις πια την ίδια διάθεση να θυσιάζεις τον εαυτό σου για να μη χαλάσεις τις ισορροπίες. Δεν αντέχεις πια σχέσεις που σε κάνουν να νιώθεις ότι πρέπει να χωρέσεις σε κάτι στενό. Δεν αντέχεις να δίνεις χωρίς αντίκρισμα και να το λες αγάπη.
Ίσως να μιλάς λιγότερο. Ίσως να γελάς πιο συγκρατημένα. Ίσως να διαλέγεις με περισσότερη προσοχή πού θα σταθείς και πού όχι. Αυτό δεν είναι σκληρότητα. Είναι κούραση που έμαθε να προστατεύεται.
Και ναι, κάποιοι δεν θα σε αναγνωρίσουν. Θα πουν ότι δεν είσαι όπως παλιά. Έχουν δίκιο, δεν είσαι. Γιατί η παλιά εκδοχή σου άντεχε πράγματα που αυτή εδώ δεν θέλει πια να κουβαλήσει.
Δεν χρειάζεται να το εξηγήσεις. Δεν χρειάζεται να απολογηθείς. Δεν χρειάζεται καν να το καταλάβεις πλήρως. Αρκεί να το ακούσεις.
Υπάρχουν φάσεις στη ζωή που δεν έρχονται με απαντήσεις. Έρχονται μόνο με μια ήσυχη αίσθηση ότι κάτι δεν σου κάνει πια. Και αυτό, όσο κι αν μπερδεύει, όσο κι αν φέρνει αποστάσεις, είναι έντιμο.
Δεν άλλαξες. Απλά έμαθες πώς νιώθει το όριό σου όταν το ξεπερνούν ξανά και ξανά. Και αυτή τη φορά, αντί να το αγνοήσεις, το άκουσες.
Ίσως αυτό να είναι όλο. Να μην αντέχεις πια τα ίδια. Και για πρώτη φορά, να μην προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι πρέπει.
