Η τελευταία περίοδος της χρονιάς συχνά μας βρίσκει να κοιτάμε πίσω με μια αίσθηση πίεσης. Τι προλάβαμε, τι όχι, τι θα μπορούσαμε να κάνουμε καλύτερα. Κι όμως, υπάρχει ένας πιο γλυκός, ανθρώπινος και γήινος τρόπος να κλείσει αυτή η διαδρομή, ένας τρόπος που δεν κουβαλά άγχος αλλά ευγνωμοσύνη.
Αν δώσεις λίγο χώρο σε αυτή την οπτική, θα νιώσεις πιο ανάλαφρη, πιο συνδεδεμένη με τον εαυτό σου και πιο έτοιμη να μπεις σε έναν νέο κύκλο.
Γιατί στο τέλος της χρονιάς φουντώνει το άγχος
Ακόμα και οι πιο οργανωμένες γυναίκες νιώθουν ότι ο Δεκέμβριος τις «μετράει». Είναι ο μήνας όπου συγκεντρώνονται υποχρεώσεις, γιορτές, επαγγελματικά deadlines και κοινωνικές προσδοκίες. Παράλληλα, η σύγκριση με τις άλλες γυναίκες που δείχνουν να τα προλαβαίνουν όλα δημιουργεί μια αίσθηση ότι μένουμε πίσω.
Το άγχος αυτό δεν είναι προσωπικό, είναι ανθρώπινο. Και ακριβώς επειδή είναι τόσο κοινό, μπορούμε να το ξεδιπλώσουμε με τρόπους που φέρνουν γαλήνη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Η τέχνη του να ξεκινάς ξανά χωρίς φόβο
Η ευγνωμοσύνη ως πρακτική, όχι ως θεωρία
Ευγνωμοσύνη δεν σημαίνει να αγνοείς τις δυσκολίες. Σημαίνει να επιτρέπεις στον εαυτό σου να δει ό,τι καλό υπάρχει, ακόμα κι όταν η χρονιά είχε σκαμπανεβάσματα. Είναι μια μικρή μετατόπιση που αλλάζει την ποιότητα της καθημερινότητας.
Η ψυχολογία τα τελευταία χρόνια δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη δύναμη της ευγνωμοσύνης, καθώς βοηθά στη ρύθμιση του στρες, στην ενίσχυση της συναισθηματικής ανθεκτικότητας και στην καλύτερη σύνδεση με τους ανθρώπους γύρω μας.
Πέντε τρόποι να κλείσεις τη χρονιά με ευγνωμοσύνη
1. Κάνε μια απλή ανασκόπηση χωρίς κριτική
Πάρε λίγα λεπτά και σημείωσε τι κατάφερες μέσα στη χρονιά. Μικρά, μεγάλα, προσωπικά, επαγγελματικά. Οτιδήποτε. Δεν χρειάζεται τελειότητα, μόνο ειλικρίνεια.
Μερικές ιδέες για να ξεκινήσεις:
• στιγμές που ένιωσες χαρά
• άνθρωποι που σε στήριξαν
• μικρές νίκες της καθημερινότητας
• δυσκολίες που τελικά σε έκαναν πιο δυνατή
Δες τα γραμμένα όλα μαζί, σαν μια συλλογή εμπειριών που σε διαμόρφωσε.
2. Εστίασε στο σώμα σου και στις ανάγκες του
Στο τέλος της χρονιάς το σώμα κουβαλά όλη την κούραση. Αντί να το πιέσεις παραπάνω, μπορείς να το ακούσεις. Ίσως χρειάζεται περισσότερη ξεκούραση, λίγο περπάτημα, μια ρουτίνα περιποίησης που σε ανακουφίζει ή μια απλή τελετουργία αυτοφροντίδας στο σπίτι.
Η ευγνωμοσύνη πολλές φορές ξεκινά από αυτό το βασικό: την αποδοχή ότι αξίζεις φροντίδα.
3. Βάλε όρια στις εξωτερικές απαιτήσεις
Ο Δεκέμβριος έχει τον τρόπο του να γεμίζει το πρόγραμμα με προσκλήσεις και υποχρεώσεις. Δώσε στον εαυτό σου την άδεια να πει όχι ή να πει «θα δω πώς θα είμαι εκείνη την ημέρα». Η ευγνωμοσύνη γεννιέται πιο εύκολα όταν δεν εξαντλείσαι για να ικανοποιήσεις όλους τους άλλους.
Δημιούργησε χώρο για όσα έχουν πραγματική σημασία για σένα.
4. Γράψε λίγες μικρές ευχαριστίες
Μια απλή άσκηση που μπορείς να κάνεις πριν κοιμηθείς είναι να γράφεις τρεις ευγνωμοσύνες της ημέρας. Μπορεί να είναι κάτι ασήμαντο, όπως ένα ωραίο ζεστό ρόφημα, μια ήρεμη στιγμή στο σπίτι, μια γλυκιά κουβέντα από συνάδελφο.
Οι μικρές καταγραφές δημιουργούν μια πιο φωτεινή αφήγηση για το κλείσιμο της χρονιάς.
5. Άφησε χώρο για όσα δεν πήγαν όπως ήθελες
Στις χρονιές μας υπάρχουν πάντα και πράγματα που δεν ολοκληρώσαμε ή δεν εξελίχθηκαν όπως τα ονειρευόμασταν. Αντί να τα δεις ως αποτυχίες, μπορείς να τα δεις ως σημεία που χρειάζονται χρόνο, αλλαγή στρατηγικής ή περισσότερη κατανόηση.
Η αποδοχή αυτή ανοίγει τον δρόμο της ισορροπίας. Και η ισορροπία φέρνει ευγνωμοσύνη.
Πώς η ευγνωμοσύνη αλλάζει τον τρόπο που μπαίνεις στη νέα χρονιά
Όταν επιλέγεις να κλείσεις τη χρονιά με ευγνωμοσύνη, το βλέμμα σου μετακινείται. Από το άγχος και τις απαιτήσεις, σε μια πιο γλυκιά και ρεαλιστική σύνδεση με τον εαυτό σου. Μπαίνεις στον νέο χρόνο χωρίς την ανάγκη να διορθώσεις κάτι, αλλά με την προθυμία να εξελίξεις όσα ήδη χτίζεις.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Πώς να διαχειρίζεσαι το άγχος στη δουλειά χωρίς να “καίγεσαι”
Η ευγνωμοσύνη λειτουργεί σαν μια βαθιά ανάσα που σε βοηθά να ξεκινήσεις από μια ήρεμη βάση.
Ένα τέλος που μοιάζει με αρχή
Δεν χρειάζεται η χρονιά να είναι τέλεια για να την εκτιμήσεις. Χρειάζεται μόνο να της δώσεις χώρο να σου δείξει τι σου άφησε, ποια κομμάτια σου άνθισαν και ποια ωρίμασαν. Μέσα σε αυτό το βλέμμα γεννιέται μια ζεστή αίσθηση πληρότητας, η αίσθηση ότι η διαδρομή είχε αξία.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο κλείσιμο.
