Υπάρχουν μέρες που ανοίγεις το κινητό σου και κάτι μέσα σου βαραίνει πριν καν προλάβεις να σκεφτείς γιατί. Πρόσωπα που γελάνε, ανακοινώσεις, αλλαγές, βήματα μπροστά. Και εσύ εκεί, να κοιτάς την οθόνη και να νιώθεις ότι η ζωή των άλλων τρέχει, ενώ η δική σου έχει κολλήσει σε μια στάση χωρίς όνομα.
Δεν είναι ζήλια ακριβώς. Ούτε κακία. Είναι εκείνο το αδιόρατο σφίξιμο στο στήθος, σαν να έχασες κάτι σημαντικό και δεν θυμάσαι πότε. Σαν να έμεινες λίγο πιο πίσω απ’ όσο είχες υπολογίσει και τώρα δεν ξέρεις πώς να καλύψεις την απόσταση.
Το σκέφτεσαι το βράδυ, όταν όλα ησυχάζουν. Όταν δεν υπάρχει τίποτα να σε αποσπάσει. Τότε που αναρωτιέσαι αν έκανες λάθος στροφή κάπου, αν άργησες, αν φοβήθηκες, αν έμεινες πολύ σε κάτι που δεν προχωρούσε. Και η σκέψη αυτή δεν φωνάζει, απλώς κάθεται δίπλα σου.
Βλέπεις φίλες να αλλάζουν δουλειά, να φεύγουν, να μένουν, να παντρεύονται, να χωρίζουν, να χτίζουν κάτι καινούργιο. Και εσύ μετράς τον χρόνο με διαφορετικό τρόπο. Όχι σε επιτεύγματα, αλλά σε αντοχές. Σε μέρες που απλώς τα καταφέρνεις να σηκωθείς, να πας παρακάτω, να μην τα παρατήσεις.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Mental load: Γιατί κουράζεσαι πριν καν ξεκινήσει η μέρα
Κάποιες φορές νιώθεις ότι είσαι εκτός ρυθμού. Ότι όλοι έχουν βρει ένα βήμα που τους ταιριάζει και εσύ ακόμα ψάχνεις το δικό σου. Σαν να παίζεις μουσική σε άλλη ταχύτητα και να αναρωτιέσαι αν τελικά κάτι δεν πάει καλά με εσένα.
Δεν το λες εύκολα αυτό. Δεν το εξηγείς. Γιατί απ’ έξω μπορεί να φαίνεσαι εντάξει. Λειτουργική. Παρούσα. Κάνεις αυτά που πρέπει, γελάς όταν χρειάζεται, απαντάς στα μηνύματα. Κανείς δεν βλέπει το μικρό κενό που νιώθεις όταν συγκρίνεις, έστω και χωρίς να το θέλεις.
Η σύγκριση έρχεται ύπουλα. Δεν κάθεται απέναντί σου, περνάει ξαφνικά από το μυαλό σου, σε μια αθώα στιγμή. Σε ένα story. Σε μια κουβέντα για το μέλλον. Σε μια ερώτηση που ακούγεται απλή, τι κάνεις τώρα, τι ετοιμάζεις, τι ακολουθεί.
Και εκεί κολλάς. Γιατί δεν έχεις πάντα απάντηση. Όχι επειδή δεν έχεις ζωή, αλλά επειδή δεν έχεις αφήγηση. Δεν έχεις μια γραμμή που να δείχνει ξεκάθαρα προς τα πού πας. Και αυτό σε κάνει να νιώθεις αόρατη, ακόμα και στον ίδιο σου τον εαυτό.
Υπάρχουν στιγμές που σκέφτεσαι ότι ίσως άργησες. Ότι ίσως τώρα έπρεπε να είσαι αλλού. Σε άλλη φάση, με άλλες αποφάσεις πίσω σου. Και αυτή η σκέψη δεν είναι λογική, είναι καθαρά συναισθηματική. Δεν μετριέται, δεν αποδεικνύεται, απλώς υπάρχει.
Το περίεργο είναι ότι όσο πιο πολύ προσπαθείς να την διώξεις, τόσο πιο έντονη γίνεται. Σαν να θέλει απλώς να την ακούσεις, όχι να την διορθώσεις. Να την αφήσεις να πει αυτό που έχει να πει, χωρίς να την κάνεις πρόβλημα προς επίλυση.
Κάποιες μέρες νιώθεις κουρασμένη χωρίς να ξέρεις από τι. Δεν είναι ότι έκανες πολλά, είναι ότι κουβαλάς αυτό το αίσθημα της καθυστέρησης. Σαν να πρέπει συνεχώς να αποδεικνύεις ότι δεν έμεινες πίσω από επιλογή, αλλά από ανάγκη, από συνθήκες, από πράγματα που δεν φαίνονται.
Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και η ενοχή. Γιατί λες στον εαυτό σου ότι θα έπρεπε να είσαι ευγνώμων. Ότι έχεις πράγματα. Άνθρωπους. Μικρές χαρές. Και τα έχεις, αλήθεια. Απλώς αυτό δεν αναιρεί την αίσθηση ότι κάτι δεν κύλησε όπως το φανταζόσουν.
Δεν είναι εύκολο να ζεις σε ένα ενδιάμεσο. Να μην είσαι ούτε στην αρχή ούτε κάπου που μοιάζει με άφιξη. Να είσαι σε μια φάση που δεν έχει τίτλο. Και όμως, εκεί βρίσκονται πολλοί περισσότεροι απ’ όσους δείχνουν.
Υπάρχουν γυναίκες που προχωρούν αθόρυβα. Που κάνουν μικρά, αόρατα βήματα. Που σταματούν, ξανασκέφτονται, αλλάζουν κατεύθυνση χωρίς χειροκρότημα. Αυτά τα βήματα δεν φαίνονται στις φωτογραφίες, δεν χωράνε σε ανακοινώσεις, αλλά είναι εξίσου πραγματικά.
Ίσως το να μένεις πίσω να μην σημαίνει πάντα ότι δεν κινείσαι. Ίσως σημαίνει ότι κινείσαι προς τα μέσα. Ότι μαθαίνεις πράγματα για τον εαυτό σου που άλλοι θα ανακαλύψουν πολύ αργότερα, αν ποτέ το κάνουν.
Υπάρχουν περίοδοι που η ζωή δεν είναι ευθεία γραμμή. Είναι κύκλος, παύση, αναμονή. Και όσο κι αν δεν ταιριάζει με αυτά που βλέπεις γύρω σου, είναι κομμάτι της διαδρομής. Ακόμα κι αν δεν μοιάζει έτσι όταν την ζεις.
Δεν χρειάζεται να βγάλεις συμπέρασμα σήμερα. Ούτε να αποφασίσεις αν είσαι μπροστά ή πίσω. Ίσως αρκεί να αναγνωρίσεις ότι αυτό που νιώθεις είναι αληθινό. Ότι δεν είσαι χαλασμένη, ούτε λιγότερη, ούτε εκτός χρόνου.
Κάποιες φορές, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να συνεχίσεις να υπάρχεις μέσα σε αυτό το συναίσθημα, χωρίς να το πολεμάς. Να του δώσεις χώρο. Να του επιτρέψεις να είναι εκεί, χωρίς να σε ορίζει.
Και ίσως μια μέρα, χωρίς να το καταλάβεις, θα κοιτάξεις πίσω και θα δεις ότι δεν ήσουν ακίνητη. Ότι απλώς περπατούσες σε μονοπάτι που δεν φαινόταν. Μέχρι τότε, είναι εντάξει να νιώθεις έτσι. Δεν χρειάζεται να προλάβεις κανέναν. Δεν υπάρχει αγώνας, μόνο ζωή που κυλά με τον δικό της ρυθμό.
