Υπάρχουν μέρες που νιώθω πως είμαι το σημείο που ακουμπάνε όλοι για να πάρουν ανάσα. Το μέρος όπου αφήνουν το βάρος τους, τα λόγια τους, την κούρασή τους. Και δεν με ενοχλεί. Τουλάχιστον όχι στην αρχή. Γιατί έτσι έμαθα. Να είμαι εκεί. Να ακούω. Να καταλαβαίνω. Να χωράω.
Κάποιες φορές το κάνω χωρίς καν να το σκεφτώ. Απαντάω πρώτα. Ρωτάω πρώτη. Στέλνω μήνυμα όταν νιώθω ότι ο άλλος δεν είναι καλά. Μπαίνω αυτόματα στη θέση του ανθρώπου που “κρατά”. Που δεν θα αφήσει κανέναν να πέσει. Που θα βρει τις σωστές λέξεις, έστω και αν μέσα του είναι μπερδεμένες.
Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβω, γίνομαι δεδομένη. Όχι με κακή πρόθεση. Απλώς επειδή πάντα είμαι διαθέσιμη. Πάντα απαντάω. Πάντα ακούω. Πάντα καταλαβαίνω.
Δεν είναι ότι δεν με αγαπάνε. Το ξέρω. Δεν είναι ότι δεν νοιάζονται. Απλώς έχουν συνηθίσει ότι αν χρειαστούν κάτι, θα είμαι εκεί. Ότι αν δεν είναι καλά, θα το καταλάβω μόνη μου. Ότι αν σωπάσω, μάλλον είμαι απλώς κουρασμένη, όχι πληγωμένη.
Υπάρχει μια σιωπή που δεν κάνει θόρυβο. Δεν είναι δραματική. Δεν φωνάζει. Είναι αυτή η σιωπή που δημιουργείται όταν συνειδητοποιείς ότι κανείς δεν ρωτά πώς είσαι, γιατί όλοι θεωρούν ότι “αντέχεις”. Ότι τα έχεις υπό έλεγχο. Ότι δεν χρειάζεσαι.
Και κάποιες στιγμές αναρωτιέμαι πότε έγινε αυτό. Πότε έμαθα να μην λέω ότι κουράστηκα. Πότε έμαθα να απαντάω “καλά είμαι” χωρίς δεύτερη σκέψη. Πότε έμαθα να κρατάω μέσα μου πράγματα που αν τα άκουγα από κάποιον άλλο, θα έτρεχα να τον αγκαλιάσω.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Όταν δίνεις πολλά και στο τέλος μένεις άδεια
Δεν είναι εύκολο να είσαι ο άνθρωπος που όλοι εμπιστεύονται. Έχει βάρος. Έχει ευθύνη. Έχει μοναξιά. Γιατί όταν είσαι πάντα δυνατή, ο κόσμος ξεχνά ότι η δύναμη δεν σημαίνει απουσία ανάγκης.
Υπάρχουν βράδια που ξαπλώνω και νιώθω γεμάτη από λόγια άλλων. Ιστορίες που άκουσα, συναισθήματα που κράτησα, πράγματα που δεν είπα για να μην φορτώσω κανέναν. Και εκεί, μέσα στο σκοτάδι, σκέφτομαι πόσο εύκολο είναι να χάνεις τον εαυτό σου όταν είσαι συνεχώς διαθέσιμη για όλους τους άλλους.
Δεν ζητάω πολλά. Ούτε μεγάλες κουβέντες, ούτε λύσεις, ούτε υποσχέσεις. Μόνο μια απλή ερώτηση. Ένα “εσύ πώς είσαι”. Όχι από ευγένεια. Από ενδιαφέρον. Από αυτή τη μικρή παύση που δείχνει ότι κάποιος βλέπει πέρα από τον ρόλο που του έχεις δώσει.
Υπάρχει κάτι παράξενο σε αυτό. Όσο πιο πολύ δίνεις, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να ζητήσεις. Σαν να φοβάσαι ότι αν πεις πως δεν αντέχεις, θα χαλάσει η εικόνα. Σαν να ντρέπεσαι που κουράστηκες. Σαν να πρέπει να απολογηθείς επειδή είσαι άνθρωπος.
Και όμως, η κούραση δεν φαίνεται πάντα. Δεν έχει δάκρυα, ούτε ξεσπάσματα. Μερικές φορές είναι απλώς ένα βάρος στο στήθος, μια ανάγκη να σωπάσεις, μια επιθυμία να μην είσαι εσύ αυτή που θα στηρίξει σήμερα.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν πώς να ρωτήσουν. Και άλλοι που δεν σκέφτονται καν ότι πρέπει. Όχι επειδή δεν νοιάζονται, αλλά επειδή τους έχεις μάθει ότι τα καταφέρνεις. Ότι δεν χρειάζεσαι. Ότι είσαι εντάξει.
Και κάπου εκεί συνειδητοποιώ ότι ίσως δεν φταίνε μόνο οι άλλοι. Ίσως και εγώ δεν άφησα ποτέ χώρο να φανεί η δική μου ανάγκη. Ίσως φοβήθηκα ότι αν σταματήσω να είμαι “εκεί”, θα με ξεχάσουν. Ότι αν λυγίσω, δεν θα ξέρουν τι να κάνουν.
Δεν είναι εύκολο να αλλάξει αυτό. Δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν χρειάζεται καν να αλλάξει πλήρως. Αλλά υπάρχει μια μικρή αλήθεια που αρχίζει να ψιθυρίζει μέσα μου. Ότι και εγώ αξίζω να με ρωτήσουν. Ότι και εγώ έχω δικαίωμα να μην αντέχω πάντα.
Κάποιες μέρες θα συνεχίσω να είμαι εκεί για όλους. Γιατί έτσι είμαι. Και κάποιες άλλες, απλώς θα σωπάσω λίγο περισσότερο. Όχι από θυμό, αλλά από ανάγκη. Από φροντίδα προς τον εαυτό μου, ακόμα κι αν δεν ξέρω ακριβώς πώς γίνεται αυτό.
Ίσως δεν χρειάζεται να ειπωθούν όλα. Ίσως αρκεί να αναγνωρίσεις αυτό το συναίσθημα. Να το δεις. Να το αφήσεις να υπάρχει χωρίς να το διορθώσεις. Γιατί το να αντέχεις πάντα δεν είναι υποχρέωση. Είναι επιλογή. Και καμιά επιλογή δεν πρέπει να γίνεται εις βάρος σου.
Και αν κάποια στιγμή κάποιος σε ρωτήσει πώς είσαι και δεν ξέρεις τι να απαντήσεις, είναι εντάξει. Μερικές φορές η πιο ειλικρινής απάντηση είναι απλώς μια παύση. Ένα βλέμμα. Μια ανάσα. Ένα “δεν ξέρω”.
Ίσως αυτό να είναι αρκετό, για αρχή.
