Κάποια στιγμή κουράζεσαι να εξηγείς στον εαυτό σου γιατί δεν απάντησαν, γιατί άργησαν, γιατί μίλησαν έτσι, γιατί δεν ήταν όπως περίμενες. Κουράζεσαι να στήνεις μικρές ιστορίες μέσα στο κεφάλι σου, για να αντέξεις κάτι που στην πραγματικότητα σε πονάει περισσότερο απ’ όσο παραδέχεσαι.
Στην αρχή το κάνεις σχεδόν τρυφερά. Σαν να κρατάς το χέρι του εαυτού σου και να του λες «έλα, μη βιάζεσαι να βγάλεις συμπέρασμα». Δίνεις χρόνο. Δίνεις χώρο. Δίνεις ελαφρυντικά. Και λες πως έτσι είναι οι άνθρωποι, έτσι είναι οι καταστάσεις, δεν φταίει κανείς.
Μετά όμως περνάει ο καιρός. Και πιάνεις τον εαυτό σου να επαναλαμβάνει τις ίδιες σκέψεις, με άλλες λέξεις. Να εξηγεί ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα, μόνο και μόνο για να μη χρειαστεί να νιώσει αυτό που ήδη νιώθει.
Είναι κουραστικό να είσαι πάντα εσύ αυτή που καταλαβαίνει. Αυτή που βρίσκει λογική εκεί που κάτι απλώς πονάει. Αυτή που μεταφράζει τη σιωπή σε κούραση, την απόσταση σε φόβο, την αδιαφορία σε παρεξήγηση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Όταν δίνεις πολλά και στο τέλος μένεις άδεια
Δεν το κάνεις επειδή είσαι αδύναμη. Το κάνεις επειδή έχεις μάθει να αντέχεις. Να μη φεύγεις εύκολα. Να μη σπας πράγματα μέσα σου χωρίς λόγο. Να κρατάς ισορροπίες, ακόμα κι όταν αυτές γέρνουν.
Κάποια στιγμή όμως νιώθεις μια περίεργη κόπωση. Όχι αυτή που φεύγει με έναν ύπνο. Μια άλλη, πιο βαθιά. Σαν να έχεις μιλήσει πολύ, χωρίς να έχεις ακουστεί. Σαν να έχεις πείσει τον εαυτό σου τόσες φορές, που πια δεν σου μένει φωνή.
Σταματάς για λίγο. Και εκεί, στη σιωπή, καταλαβαίνεις κάτι απλό και δύσκολο μαζί. Ότι ίσως δεν χρειάζεται άλλη εξήγηση. Ότι ίσως το συναίσθημα δεν ζητά δικαιολογία, ζητά απλώς να το κοιτάξεις κατάματα.
Δεν είναι πάντα δραματικό. Δεν υπάρχει ένταση, ούτε μεγάλες σκηνές. Είναι πιο ύπουλο. Είναι αυτό το μικρό βάρος στο στήθος, όταν σκέφτεσαι κάτι και νιώθεις ήδη κουρασμένη, πριν καν το ζήσεις ξανά.
Είναι οι φορές που λες «δεν πειράζει» και μέσα σου κάτι σφίγγεται. Που λες «δεν είναι τόσο σημαντικό» και το σώμα σου ξέρει ότι είναι. Που χαμογελάς, ενώ σκέφτεσαι πόσο κουράστηκες να είσαι πάντα καλά.
Κουράζεσαι να εξηγείς στον εαυτό σου γιατί μένεις. Ή γιατί περιμένεις. Ή γιατί ελπίζεις ακόμα. Και ίσως εκεί να υπάρχει μια μικρή αλήθεια που αποφεύγεις, όχι επειδή δεν την ξέρεις, αλλά επειδή πονάει να την αποδεχτείς.
Δεν χρειάζεται να την πεις δυνατά. Ούτε να την ονομάσεις. Αρκεί να την αφήσεις να υπάρχει, χωρίς να την μακιγιάρεις με λογική.
Υπάρχει μια στιγμή που συνειδητοποιείς ότι όλη αυτή η εσωτερική συζήτηση δεν σε ηρεμεί πια. Δεν σε προστατεύει. Απλώς σε κρατά σε αναμονή. Και η αναμονή κουράζει περισσότερο από την απάντηση.
Δεν είναι ότι θέλεις δράμα. Θέλεις απλώς καθαρότητα. Να μη χρειάζεται να εξηγείς κάθε συναίσθημα, σαν να είναι λάθος. Να μη χρειάζεται να το μικραίνεις για να χωρέσει.
Κάποια στιγμή κουράζεσαι να είσαι εσύ η πιο ήρεμη εκδοχή του εαυτού σου, μόνο και μόνο για να μη χαλάσεις κάτι. Και αρχίζεις να αναρωτιέσαι, όχι τι θα γίνει αν μιλήσεις, αλλά τι γίνεται κάθε φορά που σωπαίνεις.
Δεν είναι εξέγερση. Δεν είναι απόφαση. Είναι μια ήσυχη παραίτηση από την ανάγκη να δικαιολογείς τα πάντα. Να βρίσκεις λόγους, αντί για αλήθειες. Να λες ιστορίες, αντί να ακούς το συναίσθημα όπως είναι.
Και ίσως εκεί να υπάρχει μια μικρή ανακούφιση. Όχι γιατί όλα λύνονται, αλλά γιατί για πρώτη φορά δεν προσπαθείς να πείσεις κανέναν, ούτε καν τον εαυτό σου.
Αφήνεις τα πράγματα να είναι λίγο άβολα. Λίγο θολά. Λίγο ειλικρινή. Και αυτό, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, μοιάζει πιο ελαφρύ από το να εξηγείς ασταμάτητα.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις τι σημαίνει αυτό. Ούτε πού οδηγεί. Δεν χρειάζεται να βάλεις τίτλο σε ό,τι νιώθεις. Αρκεί να σταματήσεις να του ζητάς να γίνει κάτι άλλο.
Κάποια στιγμή κουράζεσαι να εξηγείς στον εαυτό σου. Και ίσως εκεί να ξεκινάει κάτι πιο αληθινό. Όχι πιο εύκολο. Όχι πιο τακτοποιημένο. Απλώς πιο κοντά σε αυτό που ήδη ξέρεις, αλλά δεν είχες κουράγιο να ακούσεις μέχρι τώρα.
Και μένεις λίγο εκεί. Χωρίς απάντηση. Χωρίς συμπέρασμα. Με μια αίσθηση ότι, έστω και για λίγο, δεν χρειάζεται να εξηγείς τίποτα.
