Υπάρχει μια στιγμή που τη θυμάσαι καθαρά, ακόμα κι αν δεν μπορείς να την τοποθετήσεις στο χρόνο. Είναι εκείνη η στιγμή που είπες κάτι και είδες το βλέμμα απέναντί σου να κλείνει, σαν να κατέβηκε ρολό. Δεν φώναξες. Δεν είπες κάτι ακραίο. Απλώς μίλησες. Και κάπου εκεί άρχισε να γεννιέται μέσα σου η σκέψη πως ίσως το πρόβλημα είσαι εσύ.
Δεν στο είπαν μία φορά. Στο είπαν πολλές. Ότι το παρακάνεις. Ότι είσαι ευαίσθητη. Ότι πρέπει να χαλαρώσεις. Ότι δεν έγινε και τίποτα. Στην αρχή αντιδρούσες. Μετά σιωπούσες. Και κάποια στιγμή άρχισες να αμφιβάλλεις για το ίδιο σου το συναίσθημα, σαν να μην έχει πια δικαίωμα ύπαρξης αν δεν εγκρίνεται από τους άλλους.
Δεν ξέρω πότε ακριβώς αρχίζει αυτό. Ίσως από μικρή. Όταν έκλαιγες και σου έλεγαν να σταματήσεις. Όταν φοβόσουν και το έλεγαν υπερβολή. Όταν χαιρόσουν πολύ και σου έλεγαν μη χαίρεσαι, κάτι θα γίνει. Μαθαίνεις σιγά σιγά να μαζεύεσαι. Να μικραίνεις λίγο κάθε φορά. Να μην ενοχλείς με το βάθος σου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Mental load: Γιατί κουράζεσαι πριν καν ξεκινήσει η μέρα
Και μεγαλώνεις με αυτή την αίσθηση ότι κάτι μέσα σου είναι λίγο πιο έντονο απ’ όσο πρέπει. Ότι νιώθεις πιο δυνατά απ’ ό,τι επιτρέπεται. Ότι αν εκφραστείς αληθινά, θα κουράσεις. Οπότε μαθαίνεις να λες τα μισά. Ή και τίποτα.
Υπάρχουν σχέσεις όπου μιλάς και νιώθεις πως μιλάς σε τοίχο. Δεν είναι ότι δεν ακούνε τις λέξεις σου. Είναι ότι δεν ακούν εσένα. Τον τόνο. Το βάρος. Το συναίσθημα πίσω από αυτά που λες. Και κάθε φορά που προσπαθείς να το εξηγήσεις καλύτερα, σε κοιτούν σαν να υπερβάλλεις.
Κάποια στιγμή αρχίζεις να απολογείσαι πριν καν μιλήσεις. Συγγνώμη αν ακουστώ υπερβολική. Συγγνώμη αν γίνομαι κουραστική. Συγγνώμη που νιώθω έτσι. Και αυτό το συγγνώμη γίνεται μόνιμος συγκάτοικος. Δεν ρωτάει αν φταίς. Απλώς υπάρχει.
Δεν είναι πάντα θυμός αυτό που νιώθεις. Πιο συχνά είναι κούραση. Η κούραση του να πρέπει να αποδείξεις ότι αυτό που νιώθεις είναι αληθινό. Ότι δεν το επινόησες. Ότι δεν ξύπνησες ένα πρωί και αποφάσισες να είσαι δύσκολη. Είναι εξαντλητικό να πρέπει να δικαιολογείς την εσωτερική σου αλήθεια.
Υπάρχουν μέρες που σκέφτεσαι πως ίσως αν ήσουν λίγο πιο ψύχραιμη, λίγο πιο αποστασιοποιημένη, λίγο πιο σκληρή, τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα. Ότι αν δεν σε άγγιζαν τόσο, δεν θα πονούσες. Ότι αν δεν έδινες τόση σημασία, δεν θα πληγωνόσουν.
Αλλά η αλήθεια είναι πως αυτό που σε πονάει δεν είναι η ένταση των συναισθημάτων σου. Είναι η απουσία ανταπόκρισης. Είναι το κενό που αφήνει η μη ακρόαση. Το να μιλάς και να μη σε συναντάει κανείς στη μέση. Το να νιώθεις και να σε προσπερνούν.
Υπάρχει μια μοναξιά που δεν έχει να κάνει με το αν είσαι μόνη. Είναι η μοναξιά του να μη σε καταλαβαίνουν. Του να μη σε παίρνουν στα σοβαρά. Του να σου ζητούν συνεχώς να αλλάξεις τον τρόπο που νιώθεις, αντί να προσπαθήσουν να τον ακούσουν.
Και κάπου εκεί γεννιέται η εσωτερική σύγκρουση. Από τη μία θέλεις να μιλήσεις. Από την άλλη φοβάσαι την απόρριψη. Θέλεις να είσαι ο εαυτός σου, αλλά έχεις μάθει ότι ο εαυτός σου είναι too much. Έτσι μαθαίνεις να αυτολογοκρίνεσαι. Να φιλτράρεις. Να μαζεύεις λέξεις πριν καν ειπωθούν.
Δεν είναι εύκολο να ζεις έτσι. Γιατί ακόμα κι όταν σωπαίνεις, μέσα σου όλα συνεχίζουν να μιλούν. Οι σκέψεις, οι αναμνήσεις, οι στιγμές που ένιωσες αόρατη. Και αυτές δεν σβήνουν επειδή κάποιος τις χαρακτήρισε υπερβολικές.
Υπάρχει κάτι βαθιά άδικο στο να μαθαίνεις να μην εμπιστεύεσαι το συναίσθημά σου. Στο να αμφισβητείς τη διαίσθησή σου. Στο να ρωτάς συνεχώς τους άλλους αν έχεις δικαίωμα να νιώθεις έτσι. Κι όμως, το κάνεις. Γιατί έτσι έμαθες.
Ίσως να μην ήσουν ποτέ υπερβολική. Ίσως απλώς ήσουν σε χώρους που δεν είχαν χώρο για εσένα. Ίσως μιλούσες σε ανθρώπους που δεν ήξεραν πώς να ακούσουν. Και αυτό δεν σημαίνει ότι έκανες κάτι λάθος. Σημαίνει απλώς ότι δεν υπήρχε συντονισμός.
Κάποιες φορές το καταλαβαίνεις αργά. Μετά από χρόνια. Όταν βρίσκεσαι σε μια στιγμή που κάποιος σε ακούει χωρίς να σε διακόπτει. Που δεν σου λέει να ηρεμήσεις. Που δεν μειώνει αυτό που νιώθεις. Και τότε κάτι μέσα σου χαλαρώνει, σαν να λέει επιτέλους εδώ μπορώ να υπάρξω.
Δεν χρειάζεται πάντα να φτάσεις εκεί για να καταλάβεις. Αρκεί να σταθείς λίγο με εσένα. Να ακούσεις τη δική σου φωνή χωρίς φίλτρα. Να παρατηρήσεις πόσες φορές σώπασες για να μη θεωρηθείς υπερβολική. Και πόσο αυτό σε βάρυνε.
Δεν είναι κακό να νιώθεις έντονα. Δεν είναι λάθος να σε αγγίζουν τα πράγματα. Δεν είναι αδυναμία να ζητάς κατανόηση. Το μόνο πραγματικά δύσκολο είναι να ζεις σε περιβάλλοντα που δεν σε ακούν και να προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι φταις εσύ.
Και ίσως σήμερα, έστω και για λίγο, να μπορείς να αφήσεις αυτή τη σκέψη να ξεκουραστεί. Να μην απολογηθείς. Να μην μικρύνεις. Να μην μαζευτείς. Όχι για να αποδείξεις κάτι σε κάποιον, αλλά για να αναγνωρίσεις μέσα σου ότι αυτό που νιώθεις έχει λόγο ύπαρξης.
Δεν χρειάζεται να αλλάξεις. Δεν χρειάζεται να γίνεις λιγότερο. Μερικές φορές αρκεί να καταλάβεις ότι δεν ήσουν ποτέ υπερβολική. Απλώς μιλούσες σε λάθος αυτιά. Και αυτή η συνειδητοποίηση, ήσυχη και χωρίς θόρυβο, μπορεί να είναι η αρχή μιας πιο ήρεμης σχέσης με τον εαυτό σου.
